شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «چند شبی ما در همان جا مستقر بودیم روز‌ها هواپیمای دشمن متجاوز مجدداً خط‌های نزدیک ما را مورد حمله قرار می‌داد، اما پدافند‌های هوشیار ما اجازه ریختن بمب را به آنها نمی‌دادند و ما به روی دژ می‌آمدیم و مشاهده آنها می‌کردیم و می‌گفتیم به زبان خودمانی پدافند بزن! پدافند بزن! بچه‌ها چه شور و هیجانی داشتند، هیچ وقت آن لحظه‌ها را از یاد نمی‌برم...» قسمت چهل و دوم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید«جمشيد سليمانی»در دفتر خاطرات خود می نویسد:«یاد آن روز افتادم که هواپیمای غول آسای دشمن فضای میهن عزیزمان را ترک کرد و دوباره عده‌ای از عزیزمان و بهترین عزیزانمان را در خاک و خون غلطان کرد...» قسمت چهل و یکم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «توپخانه دشمن پراکنده کار می‌کرد و به روی سطح آب می‌خورد و صدای عجیبی به خود می‌گرفت و ما همچنان به رزم بی امان خود ادامه می‌دادیم. دشمن منور‌های بسیاری می‌زد و...» قسمت چهلم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در بین راه می‌رفتیم که فقط ذکر خدا بر لب‌های دلیر مردان خدا در دل آن تاریکی‌های شب به گوش می‌رسید و همچون ابوذر زمان به پیش می‌رفتیم...» قسمت سی ونهم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: « تذکرات لازم را به برادران دادیم و من از آنها شفاعت می‌طلبیدم و آنها را دیده‌بوس می‌کردم و با عطری که ابراهیم علی‌نژاد به من داده بود، آنها را خوش بو می‌کردم تا آنکه موقعه‌ایی که می‌خواهند به دیدار معشوق خود بروند، خوش بو باشند...» قسمت سی و هشتم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «ساعت هفت و ۳۰ دقیقه شب بود که دستور دادند گردان فجر گروهان یک حرکت کن همه خداحافظی را کردیم. من به ابراهیم می‌گفتم آخر عطر به من ندادی، در جواب گفت: بیا این عطر را بگیر و من گفتم پس خودت چه؟! گفت که من نمی‌خواهم.» قسمت سی و هفتم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «با یک خضوع و خشوع مهدی رضازاده در کنار آبی که در کنار دژ جمع شده بود وضو می‌گرفت و شروع به نماز خواندن کرد انگار نه انگار می‌خواهیم به عملیات برویم. در گوشه‌ای علی اصغر دولت‌خواه را مشاهده می‌کردم که چنین حالتی داشت...» قسمت سی وششم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در بین راه با هواپیما‌های دشمن مواجه شدیم که دو میگ ۲۳ یک دفعه در هوا ظاهر شد و با سرعت به پایین آمد. هواپیما رفتند و دوباره بازگشتند، ولی باز هم نتوانستند کار بکنند انگار که خداوند آنها را کور کرده بودند...» قسمت سی و پنجم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «چهره  برادران و عزیزان طور دیگری بود، یک شوق و هیجانی در بین برادران دیده می‌شد که انگار همین حالا می‌خواهند به حجله دامادی بروند یا در حال زیارت خانه خدا می‌خواهند بروند، که اینطور هم بود...» قسمت سی و چهارم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «ساعت عملیات همان شب جمعه بود، ساعت حدود ۵ بود که از اردوگاه سوار ماشین‌ها شدیم و با هم و یکدیگر روبوسی کردیم و خداحافظی و حلالیت طلبیم و به هم دیگر می‌گفتیم: هر کس شهید شد، ما را هم شفاعت کند...» قسمت سی و سوم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.