از شوق و ذوق بی‌پایان برای تولد نخستین نوه در سال ۱۳۹۱ و تابستان‌هایی که با حضور سه‌ماهه‌ی بچه‌ها رنگ دیگری می‌گرفت، تا سفر‌های دسته‌جمعی و خاطره‌انگیز به کربلای معلی؛ مروری بر خاطرات شیرین پدربزرگ و مادر بزرگ از فاطمه، علی و مطهره، روایتی است از صفا و صمیمیت خانوادگی شهدای جنگ ۱۲ روزه که یاد و خاطره‌شان تا ابد در دل‌ها زنده خواهد ماند.

خاطره‌ای جان‌سوز از پدر شهیده الهام فرحمند؛ روایتی از عروجِ دسته‌جمعی فرزندان و نوه‌هایی که در جنگ ۱۲ روزه به آسمان پر کشیدند؛ از روزه‌داری کودکانه برای فلسطین تا فریاد‌های «الله‌اکبر» در روز ۲۲ بهمن.

آن پیراهن، شد تمام سهم من از مهدی؛ آخرین نشانی از قامتی که خم نشد و تا آخرین نفس برای اعتلای این خاک پاک جنگید.

خوشحالی‌ام حد و اندازه‌ای نداشت. همان‌جا زیر لب خدا را شکر کردم و به او گفتم: «برو به سلامتی پسرم؛ برو که سرباز امام زمان (عج) شوی.» آن لحظه نمی‌دانستم چه بر زبانم جاری شده است. گویی دلم گواهی می‌داد که این آغاز مسیری بزرگ است. او در آن زمان نمی‌دانست و من هم تصور نمی‌کردم که آن پول، که قرار بود خرج رفت‌وآمد مدرسه باشد، بهانه‌ای برای گشودن دریچه‌ای به سوی مقام رفیع شهادت شده است.

من همیشه در دل، رؤیا می‌بافتم. با خودم فکر می‌کردم که این سختی‌ها، پله‌های رسیدن به آرامش هستند. با هر دشواری که پشت سر می‌گذاشتیم، با خودم زمزمه می‌کردم: «بالاخره روز‌های خوب هم می‌آیند… بعد از این‌همه سختی، حتماً شیرینی روزگار در انتظارمان است.» کلی آرزو‌های قشنگ داشتم؛ رؤیای آینده‌ای که در آن، مزد آن‌همه صبوری و وفاداری را بگیریم و در کنار هم، طعم آرامش را بچشیم.

با التماس و دل‌نگرانی گفتم: راهی که می‌روی لبریز از خطر است، اگر می‌توانی نرو …، اما او نگاه آرام و مطمئنش را به چشمانم دوخت و گفت: “مجبورم بروم؛ این وظیفه بر دوش من است و اگر من نروم، چه کسی این پرچم را بردارد و کار را به سرانجام برساند؟ ”

آن شب، فرزین در خواب پیش من آمد. با همان نگاه مهربانش گفت: مامان، پاشو… خانه را تمیز کن، همه جا را جمع و جور کن که من دارم می‌آیم. او نیامده بود تا برگردد، او آمده بود تا در خانه‌ای که برای استقبالش آماده شده، در کنار ما ابدی شود.

اگر روزی دوباره جنگ پیش آید و پای امنیت این سرزمین در میان باشد، من در انتخاب مسیر تردید نخواهم کرد؛ انتخاب من، یا اعتلای این سرزمین مادری است یا شهادت در راه آن. راه معین، با رفتن او بسته نشد؛ این راه، مسیر همیشگی ماست.

ای خاک! بدان که تو از امروز، از من خوشبخت‌تری؛ چرا که من باید با جای خالی او بسوزم و بسازم، اما تو تا قیام قیامت، این پیکر مطهر و این جان به خدا پیوسته را در آغوش گرم خویش خواهی داشت. او میهمان آسمانی توست.

شاید همین ارادت صادقانه بود که تقدیر را چنین رقم زد تا شهادتش با شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، شب ضربت خوردن امیرالمؤمنین (ع)، هم‌زمان شود. گویی دل عاشق محمدصالح در شب‌های قدر، بیش از همیشه به مولایش نزدیک شد و سرانجام در همان مسیر نورانی، به آرامشی جاودانه رسید.