همرزم شهید تعریف می‌کند: من و شهید رهبری در پایگاه زید همرزم بودیم. ایشان در آن زمان خمپاره‌انداز بود. جوانی مؤمن و متعهد به انقلاب بود و نمازش را به‌ موقع و سر وقت به جا می‌آورد. اعتقاد خاصی به خواندن نماز شب داشت و هر شب در تاریکی، با عشق و علاقه نماز شب می‌خواند.

همسر شهید تعریف می‌کند: حدود شش‌ماهه باردار بودم که اسم فرزندمان را انتخاب کرد. گفت اگر فرزندمان پسر شد، نامش را عمران می‌گذاریم. دلیل این انتخاب را از او پرسیدم و گفت؛ عمران یکی از اسامی حضرت علی (ع) است.

برادر شهید معلم «راحله رنجبری» از شهدای مدرسه شجره طیبه میناب، درباره لحظه ورود به محوطه مدرسه و مشاهده ویرانی آن، چنین روایت می‌کند: وقتی وارد محوطه مدرسه شدم و دیدم مدرسه تخریب شده و موشک به آن اصابت کرده است، دیگر اختیار حالم دست خودم نبود. بچه‌ها را می‌دیدم که روی زمین افتاده بودند. آن لحظه، روایتی را که از کربلا شنیده بودم، با چشم خودم دیدم.

نوید شاهد استان هرمزگان زندگی‌نامه شهید والامقام «علی تاجیک» را برای علاقمندان منتشر می‌کند.

نوید شاهد هرمزگان اسناد تحصیلی به یادگار مانده از شهید «حسین بازماندگان قشمی» را منتشر می‌کند.

جانباز سرافراز «موسی مصلحی» درباره نحوه مجروحیتش چنین روایت می‌کند: در اواخر دوران سربازی‌ام بودم و تنها دو ماه تا پایان خدمتم باقی مانده بود که هنگام انجام مأموریت در مسیر منوجان به رودان، با اشرار درگیر شدیم و از ناحیه شکم و دست مجروح شدم.

شهید «سیدابراهیم موسوی‌نسب مینابی» یکم آذرماه ۱۳۳۹ در شهرستان میناب دیده به جهان گشود. وی در خانواده‌ای مذهبی و متدین پرورش یافت و از دانش‌آموزان ممتاز و فعال دوران تحصیلش بود. این شهید در مبارزات انقلابی حضوری فعال داشت و در راهپیمایی‌ها و پخش اعلامیه‌ها مشارکت می‌کرد. سرانجام، بیست‌وسوم مهرماه ۱۳۵۷، هنگام شرکت در تظاهرات، توسط عوامل رژیم شاهنشاهی به شهادت رسید.

پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان هرمزگان تصاویر به یادگار مانده از شهید «مهرداد نجفی» را برای علاقه‌مندان منتشر کرد.

مادر شهید تعریف می‌کند: فرزندانم پدر نداشتند و من برای آن‌ها هم پدر بودم و هم مادر. جعفر پسر زرنگ و اهل کار بود. به مسجد می‌رفت و پسری مهربان و با محبت بود. با خواهر و برادرهایش رفتار خوبی داشت و به کسی بدی نمی‌کرد. همه همسایه‌ها از او راضی بودند و در مجموع، آدم آرامی بود.

شهید «جعفر زمانی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: من از اول انقلاب نتوانسته بودم کاری برای انقلاب انجام بدهم. همیشه دلم می‌خواست در جبهه باشم و با بعثی‌ها بجنگم تا از کشور و ناموسم دفاع کنم و ریشه بعثی‌ها را از پا دربیاورم. از خداوند می‌خواهم که شهادت را نصیبم کند.