جانباز سرافراز «خلیل واحدی سرریگانی» درباره حضور خود در جبهه چنین روایت می‌کند: سی و یک تیر ماه ۱۳۶۷، عراقی‌ها به ما حمله کردند، خط را شکستند و وارد منطقه ما شدند. بسیاری از بچه‌ها شهید شدند و خودم نیز بر اثر موج انفجار بیهوش شدم و به اسارت درآمدم. بیش از دو سال مفقودالاثر بودم و خانواده‌ام از زنده بودنم بی‌اطلاع بودند. در این مدت ناامید نبودیم و همواره به آزادی‌مان امید داشتیم، چرا که خدا را داشتیم. ما برای وطن‌مان به جبهه رفتیم.

شهید «ساعد مهرانپور»، جوانی مؤمن و فداکار از روستای محمدآباد، پس از تحمل سختی‌های زندگی و حضور مداوم در جبهه‌های نبرد، با قلبی سرشار از عشق به وطن و اسلام، در بیست‌ودوم تیرماه ۱۳۶۷ در منطقه فکه به شهادت رسید و نام او به یادگار در تاریخ مقاومت این دیار باقی ماند.

خواهر شهید تعریف می‌کند: در زندگی علاقه خاصی به حضرت زهرا(س) داشت. همیشه در کارها به ایشان توسل می‌کرد و ایشان را الگوی خود قرار داده بود. همیشه دوست داشت مانند حضرت زهرا(س) در جوانی شهید شود و قبرش مفقود بماند.

همسر شهید تعریف می‌کند: در چند سالی که با شهید زندگی کردم، به یاد نمی‌آورم حتی یک بار صدایش را بر من بلند کرده باشد. او همیشه مرا با مهربانی با واژه‌هایی مانند «عزیزم» و «فدایت شوم» صدا می‌کرد.

شهید سالم زاعی در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود و از کودکی با نماز و عبادت انس داشت. او پس از سپری کردن دوران تحصیل و اشتغال به کشاورزی، راهی خدمت سربازی شد و سپس با شجاعت به جبهه‌های نبرد رفت و در تاریخ یکم آذر ماه ۱۳۶۲ در منطقه پنجوین به درجه رفیع شهادت رسید.

جانباز سرافراز «حشمت‌اله فرجی» درباره حضور خود در جبهه چنین روایت می‌کند: روز اول اعزام، مرا مستقیم به منطقه جنگی فرستادند. در واقع تنها ۱۵ روز دوره‌ی فشرده دیدیم و پس از آن وارد خط مقدم شدیم. روزی که قطعنامه امضا شد، من مجروح بودم و پس از آنکه بهبود پیدا کردم و از بیمارستان مرخص شدم، دوباره عازم جبهه شدم.

شهید «غلام معمارزاده»، نوجوانی برخاسته از خانواده‌ای مؤمن در بخش فین، مسیر زندگی خود را با عشق به قرآن و انقلاب رقم زد. او که از همان سال‌های نخست انقلاب حضوری فعال در تظاهرات و فعالیت‌های بسیج داشت، در نهایت راه ایمان و تعهدش او را به جبهه‌های جنوب رساند؛ جایی که در دهم اردیبهشت ۱۳۶۲ به آرزوی دیرینه خود رسید و به شهادت نائل شد.

شهید «غلام معمارزاده» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: اگر چنانچه شهید شدم، برای من عزاداری نکنید و از پدر و مادر، خواهران و برادرم می‌خواهم که در خط سرخ شهدا حرکت کنند و برای تداوم انقلاب تلاش نمایند.

سرباز شهید غلام ترکی‌زاده، متولد اول مهر ماه ۱۳۴۳ در خانواده‌ای کشاورز و زحمت‌کش در روستای جغین رودان، زندگی پرمشقتی را پشت سر گذاشت و با وجود سختی‌ها، در جوانی ازدواج کرد و سپس به خدمت سربازی اعزام شد. او که در طول ۱۹ ماه خدمت در جبهه‌های خوزستان و منطقه میمک، بارها مجروح شد، با ایمان راسخ، اخلاق نیکو و علاقه به مسائل دینی، سرانجام در ۲۶ آبان ۱۳۶۴ شربت شهادت را نوشید.

شهید «غلام ترکی‌زاده» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: برادران عزیزم اگر من به شهادت رسیدم نگذارید اسلحه‌ام روی زمین بماند، بروید و بجنگید و از کشورمان در مقابل دشمن دفاع کنید.