جانباز سرافراز «رضا صالحی» درباره چگونگی حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: پیش از اعزام، آموزش‌های لازم را دیده بودم و با پایگاه همکاری می‌کردم. سال ۱۳۶۲ مرا به اهواز اعزام کردند. در یکی از عملیات‌ها، در میدان مین مستقر بودیم که یکی از فرماندهان دستور داد آرپی‌جی‌زن به سمت دشمن شلیک کن. نخستین گلوله شلیک شد و به سنگر نیروهای عراقی اصابت کرد. همان لحظه، یک خمپاره ۶۰ میلی‌متری دقیقاً در سمت راست من به زمین خورد. شدت انفجار به حدی بود که اسلحه در دستم خرد شد و خودم نیز به گوشه‌ای پرتاب شدم. از دست تا کمرم پر از ترکش است. وقتی بی‌هوش شدم، برای لحظه‌ای احساس کردم سرم بر روی پای امام حسین (ع) قرار دارد.

شهید «اسحاق اسطحی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: این حرف آخرم است که می‌گویم اگر واقعاً می‌خواهید رستگار شوید هم در این دنیا و هم در آخرت، فقط معتقد به ولایت الله در زمین باشید. مطمئن باشید که در این مسیر آسیبی نمی‌بینید. خط ولایت فقیه همان ولایت الله در زمین است.

برادر شهید تعریف می‌کند: غلامرضا در دو مرحله از حضورش در جبهه بر اثر حملات شیمیایی مجروح شد. بار دوم، در عملیات والفجر ۸ و آزادسازی فاو، شدت آسیب‌های شیمیایی او بسیار بیشتر از مرحله نخست بود. همین موضوع باعث شد مدت طولانی در یکی از بیمارستان‌های تهران بستری شود.

پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان هرمزگان تصاویر به یادگار مانده از شهید «قدرت‌الله سالاری سردری» را برای علاقه‌مندان منتشر کرد.

شهید «عیسی حیدری سراجی» از جمله جوانانی بود که سختی‌های زندگی را از همان کودکی تجربه کرد. او با وجود از دست دادن پدر در یک‌سالگی، در دامان مادری فداکار پرورش یافت و با تلاش، ایمان و روحیه مسئولیت‌پذیری، مسیر زندگی خود را تا رسیدن به قله رفیع شهادت پیمود.

نوید شاهد هرمزگان، اسناد تحصیلی به جا‌مانده از شهید «خلیل دمی‌زاده» را منتشر می‌کند.

جانباز سرافراز «غلام آشوری» درباره چگونگی حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: قصد داشتم با لنج به بحرین بروم که اعلام کردند جنگ آغاز شده است. همان لحظه از لنج پیاده شدم و خودم را به ژاندارمری رساندم. سال ۱۳۵۹ ما را به کرمان اعزام کردند و همراه با گردان ۸۰۸ کرمان راهی منطقه عملیاتی شدیم. در لشکر ۲۱ حمزه خدمت می‌کردم و تمام دو سال دوران سربازی‌ام را در خط مقدم جبهه گذراندم.

شهید نعمت‌الله آشوری، از جوانان سخت‌کوش و فداکار شهرستان حاجی‌آباد، پس از گذراندن دوران کودکی و تحصیل تا مقطع ابتدایی، به دلیل شرایط اقتصادی خانواده وارد عرصه کار و تلاش شد. عشق به دفاع از میهن و آرمان‌های اسلامی، او را به جبهه‌های نبرد کشاند و سرانجام در سال ۱۳۶۵ به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

همرزم شهید تعریف می‌کند: به شهید گفتم؛ به دلم برات شده که در این عملیات شهید می‌شوی! فردای قیامت ما را فراموش نکنی. حرفم که تمام شد، خورشید سرش را پایین انداخت و آرام گفت؛ ما کجا و شهادت کجا؟ خورشید یک نورانیت خاصی در چهره‌اش بود. هنوز هم آن چهره‌ی معصوم و نورانی را فراموش نکرده‌ام.

پدر شهید تعریف می‌کند: پسرم می‌گفت؛ پس از پایان جنگ می‌توان دوباره کار و زندگی را ساخت، اما اکنون کشور به جوانانی مانند ما نیاز دارد. ما باید از میهن خود دفاع کنیم و پاسخ محکمی به دشمنانمان بدهیم و اکنون وقت آن است که توی دهن دشمنانمان بزنیم.