بالاترین آرزوی یک مسلمون شهادته

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید سید سعید هاشمی» یکم دی‌ماه ۱۳۴۷ در شهرستان دامغان به دنیا آمد. پدرش سید محمد، فروشنده مصالح ساختمانی بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و نهم آبان ۱۳۶۶ در ماووت عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مدفن وی در فردوس‌‏رضای زادگاهش واقع است.

پسرم! تو راه خودت را انتخاب کردی

از دانش‌آموزان خوب کلاس و دبیرستان بود. من و پدرش می‌دانیم سعید درس و مدرسه را به هیچ عنوان رها نمی‌کند. اما مدتی بود که سعید عوض شده بود. دیگر سعید قبلی نبود. وقتی خانه بود، نه کتاب جلویش باز بود، نه به تکالیفش می‌رسید.

پدرش به او تذکر داده بود تا این که یک بار در میان صحبت‌های پدرش با او متوجه شد که سعید به تنها چیزی که اصلاً فکر نمی‌کنه درس و مدرسه است. تمام حواس او متمرکز یک موضوع شده است؛ جنگ و جبهه. چند روز از آن صحبت‌ها گذشت و سعید به خانه آمد و گفت: «مامان! من می‌خوام برم تهران!»

هوا تاریک شده بود که ساک به دست جلوی من ایستاد و گفت: «مامان! بیا ببینمت!» گفتم: «تهران رفتن که روبوسی نداره مامان جان!» هیچی نگفت. گفتم: «می‌خواهی بری جبهه! نه؟» باز هم سکوت کرد و رفت. پدرش را صدا زدم و گفتم: «آقا بیا سعید داره می‌ره جبهه!» پدرش هم به او گفت: «سعیدجان! می‌دانی زمان امتحانات توست!»

اما سعید به کارش ادامه داد و لباس‌هایش را می‌پوشید و پوتین‌هایش را هم و من بهت زده سعید را نگاه می‌کردم. بند آخر پوتینش را بست. پدرش دوباره گفت: «سعید داری می‌ری؟» سرش را بلند کرد و گفت: «آره!» نگاه آخرش را از نگاهم گرفت و رفت. بی قرار شدم. رو به حمید کردم و گفتم: «حمیدجان! بریم راه آهن!»

رفتیم. هر چه لا به لای درختان و جمعیت مسافران را نگاه کردیم، نبود. قطار هم رسید، اما هنوز سعید را ندیده بودم. ناگهان چشمم به در قطار افتاد، سعید را دیدم. دستگیره در قطار را گرفته بود. به سرعت خودم را هر طور بود به او رساندم و صدایش زدم: «سعید...!» برگشت نگاهم کرد. بغل باز کردم و او را در آغوش گرفتم و گفتم: «برو پسرم خدا پشت و پناهت! تو دیگه راه خودت رو انتخاب کردی!»

سه سال ونیم این لحظه‌های خداحافظی و دلهره‌های دیدار و انتظار بازگشت سعید تکرار شد. به جبهه رفت و همین‌طور گذشت. هر بار چیز‌هایی که دوست داشت برای او آماده می‌کردم و یا برای دوستانش، تا به جبهه ببرد و با آن‌ها بخورد. یادم می‌آید سمنو دوست نداشت اما یک بار برای دوستانش درست کرده بودم تا بخورند. سعید همیشه می‌گفت: «مامان! باز هم سمنو درست کن. هر وقت می‌رم جبهه دوستانم قاشق و بشقاب به دست جلو می‌آیند و یک صدا می‌گویند: سمنو! سمنو! سمنو!»

هر بار که می‌آمد به شوق لبخند زیبای سعید و لحظه‌های خوب او و هم‌رزمانش برایش سمنو می‌پختم.

(به نقل از مادر شهید)

از ناراحتی تا رضایت

سعید که شهید شد، ناراحت بودم اما بعد با به یاد آوردن قیافه گرفته‌اش موقع ماندن در خانه همه چیز عوض شد. با خودم گفتم: «خدایا! اگه سعید رفت و به آرزویش رسید، با شادی او من هم خوشحالم.»

هر وقت سر مزارش می‌روم، خدا را شکر می‌کنم و می‌گویم: «خدایا! هنوز سه جوون دیگه دارم! کمک کن تا اونا در این راه باشن!»

(به نقل از مادر شهید)

بالاترین آرزوی یک مسلمون

برادرم سعید به مادر می‌گفت: «دعا کن به بزرگ‌ترین آرزوم برسم!»

مادر از سعید پرسید: «آرزوت چیه؟»

جواب داد: «بالاترین آرزوی یک مسلمون شهادته!»

(به نقل از برادر شهید)

سفارش سعید در خواب

مادر که از گلزار شهدا آمد، گلدان در دستش بود. رفتم و گلدان را گرفتم. چادرش را درآورد و نشست. گفت: «سر خاک سعید رفتم. دیدم گلی که همسایه داده یخ زده و برگ‌هاش ریخته!» گفتم: «یک کاری می‌کنیم. شاید بتونیم یک دونه گیر بیاریم.»

مادر نگران بود. دنبال پیدا کردن گلدان گل شمعدانی به گلفروشی‌ها سر می‌زدم، اما با آن سردی هوا از بیشتر جا‌ها دست خالی برمی‌گشتم. به خانه که آمدم، خانم همسایه‌مان را دیدم. سلام کردم و گفتم: «مامان براتون تعریف کرد؟»

گفت: «سعید رو دیشب توی خواب دیدم. سفارش کرد بیام و خودم گلدون رو از مادرت بگیرم تا دیگه ناراحت نباشه.» توی دلم گفتم: «ممنونم سعید! کار ما رو راحت کردی!»

(به نقل از خواهر شهید)

انتهای متن/