قولی که بعد از شهادت ادا شد

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید سید سعید هاشمی» یکم دی‌ماه ۱۳۴۷ در شهرستان دامغان به دنیا آمد. پدرش سید محمد، فروشنده مصالح ساختمانی بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و نهم آبان ۱۳۶۶ در ماووت عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مدفن وی در فردوس‌‏رضای زادگاهش واقع است.

قولش بعد از شهادت ادا شد

زمزمه‌هایی در بین دوست و فامیل به گوش‌مان می‌رسید. می‌گفتند: «سعید دیگه درس بخون نیست!» سعید که می‌خواست اعزام بشود، گفتم: «بابا! حالا که داری می‌ری، درست رو هم بخون!»

گفت: «من هم یک چیز‌هایی شنیدم اما مطمئن باش کنار دفاع کردن، وظیفه درس خوندن رو هم انجام می‌دم.» چند روز بعد از شهادتش، اسمش همراه اسامی قبول شدگان دانشگاه اعلان شد.

(به نقل از پدر شهید)

بیشتر بخوانید: بالاترین آرزوی یک مسلمون شهادته

آخرین عکس، آخرین سخن

نیرو‌ها پشت سیدسعید ایستاده بودند و آماده برای رفتن. سعید عکس دایی‌اش را از جیب درآورد و گفت: «بچه‌ها! دایی حسن شهید شده. به ما می‌گه بیاین منتظر هستم.»

بعد هم حرکت کردند. رفتن بالای کوه کار سختی بود. سعید ارتفاعات گرده رش را به خوبی می‌شناخت. چند متر بالاتر از آن‌ها یک سرباز بعثی شروع کرد به تیراندازی. بچه‌ها پایین‌تر بودند و کاری نمی‌توانستند بکنند. سعید جلوتر از همه بود، تیر خورد و شهید شد.

(به نقل از دایی شهید)

تشییع مشترک، پس از سال‌ها

بهش گفتم: «سعید! حالا این بار حتماً می‌خوای بری؟» گفت: «آره! این بار باید برم دایی حسن رو بیارم.» منظورش را به خوبی نمی‌فهمیدم اما همان دفعه شهید شد.

مراسم تشییع جنازه سعید با دایی حسن و پسرخاله‌اش که مفقودالأثر بودند، با هم انجام شد. دایی حسن بعد از مدت‌ها آمد، آن هم با خواهرزاده‌هایش.

(به نقل از برادر شهید)

غرق در فکر شهادت

اذان شد اما از اصرار‌های سعید خبری نبود. به سراغش رفتم. داخل سنگر نشسته بود. به شوخی گفتم: «امروز نیومدی پیله کنی که: بلند شو احمد دست از کار بکش و وضو بگیر؟»

با تعجب پرسید: «مگه اذان شده؟» گفتم: «کجایی برادر که حواست به نماز هم نیست؟» بلند شد و آستین‌هایش را بالا زد و گفت: «با شهید شدن بچه‌های جمع خودمون، فکر می‌کردم می‌شه من هم شهید بشم؟» و از سنگر رفت بیرون.

(به نقل از احمد کشاورزیان، هم‌رزم شهید)

سعید در خواب هم کارساز است

دشمن پاتک زده بود. تانک‌های‌شان هر لحظه نزدیک‌تر می‌شدند. تعدادشان خیلی زیادتر از آن بود که بشود فکرش را کرد. دنبال راه نجاتی می‌گشتم. یکی از بچه‌ها گفت: «سید سعید هاشمی! اون می‌تونه! کار خودشه!»

تانک‌ها نزدیک‌تر می‌شدند. هر چه دنبال سعید گشتم، او را پیدا نکردم. دست به دعا شدم. لوله تانک‌ها درست رو به روی ما بود. ما را نشانه گرفته بودند.

از خواب پریدم. خیس عرق بودم. صدای قلبم را می‌شنیدم. آرام که شدم، خندیدم از ته دل. با خودم گفتم: «سعید! این‌قدر توی عملیات‌ها شرکت کردی که برای استفاده از تجربه‌هات، توی خواب هم سراغت میام!»

(به نقل از دایی شهید)

انتهای متن/