شهید «جواد تیماجی» با نثار خون پاک خود، بذر حیات و آزادگی را در دل سرزمینش کاشت؛ اما قصه ایثارش به شهادت ختم نشد. او حتی پس از پرکشیدن نیز از بخشیدن دست نکشید و با اهدای عضو، به انسان‌هایی دیگر فرصت دوباره زندگی بخشید؛ گویی قلب مهربانش حتی در واپسین وداع نیز تابِ بخشیدن را از دست نداد؛ رفت، اما بخشی از وجودش را به یادگار گذاشت تا زندگی در جان‌های دیگر ادامه یابد و نامش با تپش امید، جاودانه بماند.