آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۳۱۰
۱۰:۳۳

۱۴۰۵/۰۸/۲۶
قسمت نخست خاطرات شهید «مرتضی وطنی»

من نماز را دوست دارم

شهید مرتضی وطنی
خواهر شهید «مرتضی وطنی» نقل می‌کند: «گفتم: داداش! نماز که به تو واجب نیست. گفت: من نماز رو دوست دارم. می‌خوام از همین الان سر وقت بخونم.»


به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید مرتضی وطنی» پنجم فروردین ۱۳۴۳ در شهرستان سرخه دیده به جهان گشود. پدرش حسین و مادرش فاطمه نام داشت. دانش‌‏آموز چهارم متوسطه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و هشتم آبان ۱۳۶۲ در پنجوین عراق به شهادت رسید. پیکر وی مدت‌‏ها در منطقه بر جا ماند و سال ۱۳۷۳ پس از تفحص، در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

 

این خاطرات به نقل از خواهر شهید است که تقدیم حضورتان می‌شود.

چشمانی که بهانه نشد

شانزده سال داشت و تازه چشم‌هایش را عمل کرده بود. به مادر گفت: «می خوام برم جبهه.»

مادر گفت: «چشم‌هات رو عمل کردی، نمی‌خواد بری.»

گفت: «نباید چشم‌هایم بهونه‌ای برای نرفتنم بشه.»

مادر گفت: «ولی من راضی نیستم. برگه‌ات رو امضا نمی‌کنم.»

گفت: «اگه امضا نکنی، وقتی خوابی اثر انگشتت رو می‌گیرم.» بالاخره مادر را راضی کرد.

نماز را دوست دارم

برای کار به صحرا می‌رفتند. کوچک بود. وقت اذان که می‌شد، او و پدر به خانه می‌آمدند و نمازشان را می‌خواندند. یک روز گفتم: «داداش! تو باش همون‌جا. نماز که به تو واجب نیست. این همه راه رو می‌ری و میای خسته می‌شی.»

گفت: «من نماز رو دوست دارم. می‌خوام از همین الان سر وقت بخونم.»

پیش‌بینی شهادت

او را به دکتر بردیم. دکتر عصبانی شد و گفت: «مگه بهتون نگفتم بی‌خوابی براش خوب نیست. معلومه چکار می‌کنین؟»

برادرم که با او بود، گفت: «اون می‌ره جبهه. اونجا هم که بی‌خوابی داره.»

دکتر گفت: «دارم می‌گم. بی خوابی اصلاً برای شما که دو بار عمل جراحی کردین خوب نیست.»

به خانه آمدیم. چند روزی گذشت. دوباره قصد رفتن به جبهه کرد. برادرم مانع شد، اما او اصرار به رفتن داشت. برادرم با عصبانیت گفت: «این دفعه دیگه رفتی و چشم‌هات درد گرفت، دیگه دکتر نمی‌برمت. پول که علف خرس نیست.»

گفت: «این دفعه که برم برنمی‌گردم. من شهید می‌شم و لازم نمی‌شه من رو ببری پیش دکتر.» رفت و در عملیات والفجر چهار شهید شد.

جاذبه‌ جبهه

با آقای صلواتی صحبت کرده بود که او را جبهه ببرد. او هم به جبهه رفت. پدر و مادرش به برادرم گفتند: «چرا اون رو به زور با خودت به جبهه می‌بری؟»

گفت: «من به زور نمی‌برم. جبهه خاصیتی داره که هر کس یک بار بره، دیگه نمی‌تونه اون رو رها کنه.» همان سال هر دو شهید شدند.

صدایی که ماند

همیشه صدای خودش را ضبط می‌کرد. گاهی نوحه می‌خواند و سینه زنی می‌کرد. گاهی حرف می‌زد. گاهی هم شوخی می‌کرد. خلاصه از هر دری در آن نوار سخن می‌گفت. گفتم: «معلومه چکار می‌کنی؟ چرا همه مدله ضبط می‌کنی؟»

گفت: «من که پیشتون نیستم، این یادگاری پیشتون می‌مونه.»

درخواست شفاعت

سر مزارش نشستم و گفتم: «داداش! می‌گن شهدا شفاعت زنده‌ها رو می‌کنن. ازت می‌خوام شفاعت حسین و مرتضی رو بکنی؟»

یک نفر از آشنا‌ها خواب دید که یک کتاب و یک کاغذ در دست شهید است. می‌گوید: «کتاب رو به برادرزاده‌ام مرتضی و کاغذ رو به خواهرزاده‌ام حسین بده.» چندی بعد مرتضی دانشگاه قبول شد و حسین هم به سرکار رفت.

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه